stripinfo.be wordt gratis aangeboden, maar de site in de lucht houden kost wel geld. Daarom vragen wij u vriendelijk uw ad blocker uit te schakelen op deze site. Bedankt voor uw steun.

Recensie

Aria 34 De krochten van de dood


Op een avond gaat Aria uit, maar wordt lastiggevallen door een duister persoon die haar verdooft en slaat. Gelukkig komt ze er met de schrik van af. Maar Aria zou Aria niet zijn als ze het daar bij liet, dus gaat ze dieper graven om deze persoon te ontmaskeren.
Wat volgt is een verhaal waarin we meer leren over het verleden van haar familie, waarbij haar ouders een vrij belangrijke rol spelen, maar er komt ook een erfenis aan te pas.

Aria is een reeks die ik als tiener vrij graag las, maar het is al van 'De troetel' geleden dat ik een album van de reeks had gelezen. Ik had toen wat het gevoel dat de reeks over zijn hoogtepunt heen was en dat Weyland op automatische piloot bezig was. En dat gevoel had ik helaas bij dit deel ook. Ik weet niet of het bij de albums tussenin ook het geval is, maar het zou me niet verbazen.

Het verhaal is een vrij ongeïnspireerde bedoening waarbij een intrigant ontmaskerd en uitgeschakeld dient te worden. Dit had eigenlijk net zo goed een ondermaats Yoko Tsuno album kunnen zijn, of Rik Ringers, of zo vele andere reeksen. De setting, een middeleeuws aanvoelende fantasywereld, is hier helemaal van geen belang, en hij lijkt zelfs sterker op de onze dan mij gepast leek, met agenten die werken zoals ze dat bij ons doen, mensen die gestudeerd hebben zoals ze dat bij ons doen (in de middeleeuwen liep dat toch wel even anders) en dies meer. Ik vond het wat vreemd over komen.

Het tekenwerk van Weyland is nog steeds zeer herkenbaar, maar in de laatste 10 albums is hij dus niet of nauwelijks geëvolueerd. En als er al evolutie is, is deze negatief geweest. Ik heb het gevoel dat er iets meer verwrongen gezichten in zaten dan vroeger, al valt het al bij al goed mee.

Ik vermoed dat mensen die de vorige albums goed vonden, dit ook goed zullen vinden, maar voor mij was dit wat magertjes. Het verhaal is echt een van dertien in een dozijn, en dan niet eens goed geïntegreerd in Aria's wereld, en het tekenwerk is onderhoudend op z'n best.
Ik moet dringend die oudere albums uit deze reeks eens vast nemen om te zien hoe ik er nu tegenaan kijk.

Oh ja, de titel zegt ook nauwelijks iets over het verhaal.



Dit is een officiële stripinfo.be recensie, geplaatst door een medewerker van ons team. stripinfo.be werkt samen met uitgevers om u deze recencies te brengen.