stripinfo.be wordt gratis aangeboden, maar de site in de lucht houden kost wel geld. Daarom vragen wij u vriendelijk uw ad blocker uit te schakelen op deze site. Bedankt voor uw steun.

Recensie

Quaco 1 Leven in slavernij





Het jaar 1770, Quaco en zijn twee broertjes genieten volop van hun jeugd. Een geluk dat snel vergald wordt door slavenhalers die hun geboortedorp brutaal overvallen. Ze worden urenlang meegevoerd door dichte bossen waarna ze een voor hen onbekende rivier afvaren. Met als voorlopige eindetappe een groot huis omgeven door hutten. Een soortement van doorvoersluis bestemd voor de verkoop van de slaven. Al snel wordt Quaco's jongste broertje doorverkocht. Voor Quaco en zijn broer Kwanabe vangt een onzeker toekomst aan. Niets wordt hen bespaard: ze worden gebrandmerkt, gekeurd als vee en verkocht voor buskruit, Oost-Indische stoffen of kaurischelpen die vooral door de V.O.C. (Oost-Indische Compagnie) gebruikt werden als betaalmiddel. De slaven berusten in hun lot, en als er al eens eentje wil ontsnappen wordt hij hardhandig tot de orde geroepen. Na zijn verkoop wordt Quaco gescheiden van Kwanabe en ingescheept op een handelsschip. Schepen zonder de minste hygiëne of comfort, waarop ze soms maanden verblijven vooraleer ze te koop aangeboden worden, met als gevolg dat velen de reis niet overleven ten gevolge van scheurbuik, een bloedige dodelijke diarree of zelfmoord. Alleen de sterksten overleven. Op het schip ontmoet hij Afua, een meisje dat samen met onze vriend terechtkomt op de een plantage. Hun lot is iets beter dan dat van de overige slaven, Afua wordt kindermeisje en Quaco wordt de lijfknecht van Kennedy, de bestuurder van de plantage. Alles gaat goed tot hij uitgeleend wordt aan kapitein John Gabriel Stedman, een Engelsman die aan het hoofd staat van Nederlandse troepen die het verzet van de Marons (gevluchte slaven) moet breken. Iets wat niet van een leien dakje loopt. De troepen ploeteren door moerassen, ondoordringbare wouden en telkens als ze een dorp bereiken is dit verlaten. Ziekte, honger en koorts valt hen ten deel. Stedman staat open voor Quaco, hij beschouwt hem als vriend, en leert hem zelfs lezen en schrijven. Als Stedsmans dienst erop zit koopt hij Quaco vrij van zijn meester en samen keren ze terug naar Nederland waar onze vriend in dienst komt bij een Nederlands echtpaar. Ongeveer anderhalf jaar houd hij het hier vol. Zijn herinneringen aan zijn dorp, broers, Afua die hij nooit meer zal zien en de hautaine houding van het echtpaar worden hem teveel. Hij kan zelfs geen koffie en suiker meer serveren zonder te denken aan de slaven en het ellendige leven dat ze leiden op de plantages. Tijdens die anderhalf jaar zet hij zijn levensverhaal op schrift en draagt dit op aan allen die leven in slavernij. In 1792 wordt hij ontslagen en vertrekt hij met een VOC-schip naar Batavia, het huidige Djakarta de hoofdstad van Indonesië.



Het scenario is van de hand van Ineke Mol en beslaat de periode tussen 1770 en 1792. Het is een historisch correct verhaal dat gedeeltelijk gebaseerd is op de bewaard gebleven dagboeken van kapitein Stedman, die werkelijk Quaco toegewezen kreeg door de Kennedy's. Bovenstaand verhaal is een hard verhaal dat zich afspeelde op Suriname en de zes Antilliaanse eilanden. Het is een verhaal gevuld met de pijn, heimwee, martelingen, vernederingen, ontmenselijking en de slechte levensomstandigheden van de kleurlingen. Ondanks deze hardheid weet Ineke Mol het op een serene manier te brengen. Zij is niet op sensatie belust maar drukt de lezer met de neus op de feiten, die zich onwennig gaat voelen bij al dit onrecht. De tekeningen zijn van de hand van Eric Heuvel, de tekenaar van January Jones waarvan ondertussen reeds zeven albums verschenen. Maar Eric Heuvel kennen we ook als de tekenaar van succesvolle educatieve strips zoals: “Grebbelinie 1940”, “De historie van het Blokkerconcern”, “Nieuwe vrienden”, "Het van Walraven Testament”… en diverse anderen. Allen met een maatschappelijk of historisch thema als onderwerp. Hij weet uitstekend de scenario's om te zetten in schitterende tekeningen. Net zoals in bovenstaand 62 pagina's tellend verhaal dat hij brengt in zijn gekende klare lijn stijl. Het album verscheen in juli 2015 bij uitgeverij WalburgPers. WG.







Dit is een recensie van een gebruiker.